www.afasie-digitaal.nl

Afke heeft twee bijdragen geleverd:

Een verslag van een gesprek..
En ze heeft een artikel geschreven.

verhaal-2
Het verhaal van Afke.

verhaal-1

verhaal-2

verhaal-3


 

WEERGAVE van een gesprek tussen een vrijwilliger (55 jr.) en een bejaarde (83 jr.)

Vrijwilliger:

Eindelijk kon ik dan een afspraak met u maken.

U bent een drukbezette vrouw en u woont zelfstandig.

Graag wil ik met u communiceren. Het wordt een welzijn-gesprekje en een vragenlijst hoort erbij.

Bejaarde:

Het klinkt heel geweldig.

Eerst een kopje koffie?

In die tussentijd reik ik u mijn medische gegevens aan. Slechts vluchtig doorkijken, hoor!

U weet dan hoe ik in elkaar zit.

------------de koffie wordt genuttigd ------------

Bejaarde:

In de medische gegevens stond ook de website.

U heeft toch een computer?

Een logopediste heeft mijn verhaal daar opgetekend.

Vrijwilliger:

Dat laatste is niet nodig. Dit is niet direct de bedoeling.

Vindt u het goed dat ik begin met de eerste vraag?

Het zijn allemaal practische vragen, b.v . o.a. over mogelijke noodzakelijke aanpassingen.

Bejaarde:

Ik zal adequaat antwoorden.

-------------in een uurtje was de klus geklaard -----------

Vrijwilliger:

Bedankt voor uw medewerking.

Heeft u zelf nog iets dat u kwijt wil?

Bejaarde:

Ja, heel graag.

Waarom had u geen belangstelling voor de website?

De meest ingrijpende periode in mijn leven wordt nu door u “weggevaagd” en als niet van belang beoordeeld.

Mijn welzijn bestaat uit geest en lichaam.

Wordt “die geest”dan niet iets tekort gedaan?

Tenslotte:

We zijn in goede harmonie uit elkaar gegaan.

Afke



Artikel "Sprakeloos", dat ze schreef voor de
de CVA Vereniging: Samen Verder.*

Een beroerte.
Als je zo maar ineens niet meer kunt praten, dan is dat een vreselijke ervaring.
De datum 10 mei 1993 staat in mijn geheugen gegrift. In mijn functie
van gastvrouw van een monumentale kerk was ik bezig een rapport te schrijven.
Je leest altijd even na wat je geschreven hebt (ik ben gewend "blind" te typen).
Wat ik voor ogen kreeg, was je reinste flauwekul. In eerste instantie dacht ik
mijn vingers niet op de juiste plek op het toetsenbord te hebben gezet.
Opgewekt begon ik weer: met hetzelfde resultaat! Ik riep mijn man en zei
spontaan: "Ik lijk wel gestoord". Dit was praktisch het laatste wat ik kon zeggen.

Zo begon het.
Alleen de dokter, neuroloog, en de nodige onderzoeken waren mensen
en dingen die voor mij van belang waren.
Ik was niet verlamd. Maar m'n ruimtelijk inzicht was verstoord en mijn
gezichtsvermogen was aangetast. Als je dan ook niet meer kunt verwoorden
wat je zeggen wil, dan denk je dat je wereld vergaat.
Lieve mensen sturen je bloemen en willen je toch spreken om hun medeleven
te betuigen. Niets van dit alles kan je verdragen: je wilt het liefst in rook opgaan.

Logopedie.
Onmiddellijk kon ik terecht bij een logopediste. Zij is mijn behoud geworden.
Hoe vaak ik dit niet tegen iedereen heb gezegd.
Omdat ik blijkbaar een aardig groot taalvermogen ter beschikking had
(dat weet je niet van je zelf), verliepen de lessen volgens het boekje. Na
ruim een jaar kon ze niets meer voor mij betekenen.

Zelf verder.
Toen is mijn zelfstudie begonnen. Ik begon met een simpel woord dat je
praktisch nooit gebruikt: OCTROOI. Ik wist wat het betekende maar niet
hoe ik het moest schrijven.
Men schreef het voor mij op, daarna schreef ik het na, ettelijke keren.
Vervolgens sprak ik het uit, zo vaak dat ik er niet goed van werd. Het resultaat
is dat het woord octrooi niet meer uit mijn hersenen te verwijderen valt.

Lotgenoten.
Al snel heb ik mij aangesloten bij twee patiëntenverenigingen, t.w.
de CVA-Vereniging Samen Verder en de Afasievereniging.
De zin daarvan is dat je niet alleen bent met je problemen. Zeker bij de
Afasiesoos die om de twee weken gehouden werd.

Op een gegeven moment voelde ik me zo verantwoordelijk dat ik
in overleg met de vrijwilligers een "praattafel" ben begonnen.
Ik was één van hen en daarom deden ze mee.
De opzet was:
praat wat je kunt al doe je het nog zo slecht.
Rondom die tafel was een overduidelijke verbondenheid merkbaar.

Afasie? . . . tóch bridgen.
Vóór
mijn infarct was ik een fervent bridger. Mijn gedachte was
dat ik nooit meer de kaarten zou kunnen schudden.
Goede vrienden hebben mij, anderhalf jaar na mijn infarct, aangespoord
weer te gaan bridgen. Omdat je met biddingboxen speelt (je hoeft dan
niet te praten) heb ik toegestemd.
Het was vreselijk: ik had geen concentratie genoeg en de punten van de
kaarten moest ik wel vijf keer natellen.
Alle lof voor mijn meelevende vrienden die dit voor mij hebben gedaan.
Inmiddels werd mijn spel steeds beter en heb ik het aangedurfd - na
verloop van tijd - weer in een reguliere club mee te doen.

Bridgeclub de Volhouders.
Na deze ervaring heb ik diezelfde vrienden gevraagd met mij een bridgeclub
op te richten voor mensen die hetzelfde hebben ondervonden als ik.
Na de nodige research en p.r. hebben we die mensen gevonden.
De deelnemers komen allen uit Zuid-Holland.

Nu spelen we al 9 jaar om de twee maanden in een Verpleeghuis
(gratis locatie). Dat betekent dat 24 mensen met genoegen hun hobby
uitoefenen. De ene vriendin is wedstrijdleider en de andere zorgt voor
lekkere hapjes. Het is een feest voor de deelnemers om te komen.
We hebben met elkaar een naam voor de club bedacht.
Het is Bridgeclub de Volhouders geworden.

De Nederlandse Bridgebond heeft ons spelmateriaal geschonken. In het
bijbehorende bridgeblad (een oplage van 110.000) mocht ik een artikeltje
schrijven over de Volhouders en afasie. Daar is gehoor aan gegeven
en we hebben nu landelijke bekendheid gekregen.

Ten slotte moet mij van hart dat afasie het meest walgelijke is
dat je kan overkomen.
Eenmaal afasie, altijd afasie.

Zelf ondervind ik aan den lijve dat het waar is.Soms moet ik heel langzaam
spreken om te weten wat ik zeggen wil, zo dat het er goed uit komt. Als
de formulering niet deugt dan weet je dat je een slechte dag hebt.
Voor afatici die helemaal niet meer kunnen praten, blijft het een ramp. In
de afasiesoos zijn er enkelen, maar juist die mensen ogen vrolijk en
opgewekt. Zelfs hun partners komen evenwichtig en energiek over.
Kun je dan niet van een God's wonder spreken?
Lieve mensen, wanhoop niet want met aardige mensen om je heen,
goede wil en doorzettingsvermogen kan je een heel eind komen.

Afke Kastelein - Nijdam

Leiden, januari 2009

* CVA staat voor Cerebro Vasculair Accident.
Dit is de medische term voor een beroerte. Letterlijk betekent dit
een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen.

Dat kan zijn een hersenbloeding of een afsluiting van een bloedvat.

 

www.afasie-digitaal.nl

atie@afasie-digitaal.nl