www.afasie-digitaal.nl

verhaal-1

verhaal-2

verhaal-3


Verhaal-3

 

Els Willems stuurde mij het volgende verhaal.

Ze heeft ook nog wat tekeningen gestuurd.

Het verhaal
Ongeveer 10 maanden geleden, kreeg ik een herseninfarct.
Het zit in de kleine hersenen, dus was niet meteen zichtbaar.
In het ziekenhuis zagen we wel dat ik linkszijdig verlamd was
en een scheef gezicht had. Maar konden het op de ct scan niet zien
en mijn hart was ook in orde.

Ik werd weer naar huis gestuurd en
moest later in de week voor een dag opname komen.
Omdat ik weer naar huis gestuurd werd,
ben ik samen met mijn vriend toch gaan fietsen.
Het ging ontzettend moeilijk en ben een aantal keren gevallen
maar mijn motto was "ze kunnen niks vinden, dan zal er wel niets zijn".
Huppekee, doorgaan.
Later in dezelfde week,
moesten we toch nog 2x terug, omdat het niet goed ging.
Telkens hetzelfde, we kunnen niets vinden.
Ik voelde me steeds slechter en de motoriek werd er ook niet beter op.

Na de dagopname, besloten ze een mri-scan te maken.
Daarop was te zien, dat het infarct in de hersenstam van de kleine hersenen zat.

Ik werd met medicatie naar huis gestuurd
en moest verder maar kijken hoe het ging.
In de motoriek kwam langzaam verbetering,
omdat ik dagelijks op de fiets stapte en doorging met oefenen.
Ik ben linkshandig en moest ook opnieuw leren schrijven e.d.

Na 2 maanden heb ik zelf fysio aangevraagd en gekregen.
Na een neuro-psychologisch onderzoek, kwamen ze erachter
dat ik heel erg achteruit was gegaan met mijn geheugen.
Mijn IQ was nog maar 78, terwijl ik toch een RT-er ben.

Ik ben met het taalprogramma Digitaal gaan oefenen
en na veel oefenen, merk ik langzaamaan verbetering.
Ook heb ik mezelf bij het afasie-centrum aangemeld.
Gelukkig krijg ik daar per eind augustus ook een plaats.

Samen met mijn vriend zijn we al een heel eind gekomen.
Gelukkig begin ik het tekenen ook weer een beetje onder de knie te krijgen.
Voor mij een ideale uitlaatklep voor als het eens tegen zit.
Want momenteel gaan we pas zien wat de schade is.
Met veel dingen maak ik drie stappen vooruit,
om er weer twee terug te gaan. Maar ik blijf stug doorgaan
en geniet van alle dingen die me wel lukken.
Ook ga ik samen met onze dochter naar korte cursussen,
ik ga haar gezellig ophalen en na zo'n cursus even
koffie met gebak in de stad eten.
Samen komen we er wel,
want van de medische wereld moet je het niet altijd hebben.
Wij blijven doorvechten en genieten van het leven.

Els

De tekeningen

 

 


klik voor het verhaal van Afke op:
verhaal-2

klik voor het verhaal van Addy op:
verhaal-1

Heeft u ook ideeën of tips
stuur ze naar:

atie@afasie-digitaal.nl

 

 

 

 

www.afasie-digitaal.nl